«سي دي، سي دي؛ عروسي فوتباليست مشهور، فيلم جنجالي يک هنرپيشه، مهماني…» احتمالاً شما هم بارها در پياده روها و ميدان هاي شهر، با اين دعوت به خريد مواجه و چه بسا از حس کنجکاوي مشتري هم شده ايد.

جمعه گذشته (11 جولای) فرید زكریا سردبیر نشریه نیویورك اینترنشنال طی مصاحبه 45 دقیقه‌ای دغدغه‌ها و تردیدهای باراك حسین اوباما، در حوزه سیاست خارجی را به پرسش گرفت. این گفت‌وگو یك‌شنبه بعد (13 جولای) از شبكه سی‌ان‌ان پخش شد. متن مصاحبه به خوبی موید این واقعیت است كه چگونه كاندیدای جوان دموكرات‌ها دائم در مواضع خود تجدیدنظر می‌كند و هیچ ابایی ندارد از اینكه منتقدان جمهوریخواه او را به فقدان ثبات رای متهم كرده و او را كاندیدایی مذبذب (flip-flopper) بخوانند.

اينجانب در تاريخ ۲۷/۵/۸۵ در شهر تهران به دليل تحت مظان قرار داشتن به فعاليت سياسی غير مجاز بازداشت شدم ، عليرغم تصريح قانون اساسی به حق متهم مبنی بر داشتن وکيل ۱۶ ماه از اين حق محروم بودم ، يعنی بعد از ۱۶ ماه تحمل سخت ترين انواع شکنجه تحت لوای بازجويی که برخلاف موارد مطروحه در قانون حفظ حقوق شهروندی بوده و شرح کوتاهی از آن را در رنجنامه ای که قبلاً نگاشتم ذکر شده است

در سياست بايد به گونه ای سخن گفت که امکان بازخواست و پاسخگويی وجود داشته باشد. سياست مدرن، جهان حافظ نيست که دارای ايهام و ابهام شاعرانه باشد. عصر جديد، عصر وداع با سياست اسطوره ای و حل نزاع ها و مشکلات سياسی از طريق امور راز آلود و ماورايی است

اعدامهای گسترده؛ زندانيان بی نام ونشان فراوان ؛وجود فضای روانی رعب ووحشت وتدام محروميت و فقر وفلاکت وبسياری مصائب ديگر فقط بخش کوچکی از هزينه ای است که مردم اين منطقه طی دهه های اخير پرداخته اند، به جرات می توان گفت که هزينه ای که کردستان برای دمکراسی وازادی داده است به تنهايی به اندازه کل کشور است . تداوم اين وضعيت وهزينه سنگينی که مردم پرداخته اند تجربيات گرانبهايی رادرراه مبارزه برای مردم اين منطقه و اپوزيسيون به همراه داشته است اکنون مردم به بلوغ سياسی رسيده اند و می دانند شيوه های قديمی مبارزه هزينه سنگينی در پی داشت

“نسق کشی” از جنبش‎ ‎دانشجویی ایران، در دستور کار ‏‏محافل منسوب به جریان “راست افراطی” قرار‎ ‎گرفته است… جریانی که تحلیل گران‎ ‎آن معتقدند که پتانسیل ‏اعتراضی جنبش دانشجویی، به ‏علت تعداد میلیونی‎ ‎دانشجویان، پراکندگی آنان در سرتاسر کشور (حتی کوچکترین ‏شهرها) و‎ ‎تاثیرگذاریشان ‏بر سایر گروه های اجتماعی (و حداقل، خانواده هایشان) بسیار‎ ‎خطرناک است، و ‏بنابراین، باید به هر قیمت ‏ممکن جلوی “امیدوار شدن‎” ‎دانشجویان به عقب راندن مسوولان حکومتی در محیط ‏های دانشجویی و‎ ‎‏غیردانشجویی گرفته شود.

از مرزبندي‌هايي چون “روشنفکري ديني ـ غير ديني” و “اصلاح‌طلبان حکومتي ـ غير حکومتي” تا مباحثي ‏مانند تقدم فلسفه يا فرهنگ يا اقتصاد بر سياست (با همه‌ي ضرورت و اهميت‌شان) همگي ما را از هدف ‏مشترک “نجات از وضع موجود”‌ دور و ما را از يکديگر جدا کرده‌اند.

در شرایط کنونی ایران که دستیابی به آزادی، عدالت اجتماعی، توسعه، فساد زدایی از ارکان حکومتی، اصلاح نابسامانی های فرهنگی و اخلاقی نیازمند رویکرد اصلاحات ساختار شکن است و روش های مبارزاتی کم هزینه چشم اندازی برای موفقیت ندارد، این مانع مشکلی جدی برای متوقف کردن سیر قهقرایی جامعه و کشور است. اکنون به مراتب بسیار بیش تر از ۱۸ تیرماه سال ۱۳۷۸ جامعه دستخوش زلزله های درونی است و روند تراکم و انباشت مطالبات تحقق نیافته، آهنگ بسیار سریعتری به خود گرفته است. نارضایتی ها و اعتراضات عمق و شدت بیشتری یافته اند و بخش عمده ای از آن به حالت کینه و انتقام درآمده است.

واحد فرهنگی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر به مناسبت سالگرد ۱۸ تیر ۷۸، گزارشی همراه با جزئیات اعتراضات دانشجویان در تیرماه سال ۷۸ و تحلیل وقایع آماده کرده است، که در ذیل می آید:

در سال‌های اخیر، هرچند که معلمان خواسته‌های زیادی داشته‌اند، اما برخوردها و فشارهای وارده بر آن‌ها موجب شده تا بیشتر به طرح خواسته‌های حداقلی خود بپردازند؛ که البته تنها در مسایل مالی خلاصه نمی‌شود. اکنون، معلمان نیز بی‌تردید به خانواده‌ی «فقر» در کشور پیوسته‌اند. در هفته‌های اخیر، رسما از سوی برخی مقامات دولتی، خط فقر «ششصد هزار تومان»(2) اعلام شده است. در این میان چنانکه «شيرزاد عبدالهی»، یکی از کارشناس مسایل آموزش و پرورش گفته است “حقوق نود درصد معلمان بین دويست تا سيصد و پنجاه هزار تومان است” (4) که با مقایسه‌ای ساده می‌توان همه‌ی این دسته را زیر خط فقر دانست.