1- اگر حكومت، خود یك “شر لازم” است و نه بیشتر، چگونه می‌توان از وجاهت “سانسور” توسط حكومت سخن گفت؟ طنز غریبی است كه حكومت كه خود یك “شر لازم” است، برای تحكیم پایه‌های خود به سانسور مبادرت ورزد كه همانا “شری غیر لازم” است. گویی صفتی به نام “كنجكاوی” برای حاكمان “لازم” است و برای رعایا “غیرلازم”.

چند ماهی بعد حوادث خرداد 82 پیش آمد من زودتر به زندان رفتم و او دیرتر.او دیرتر از زندان آزاد شد و من زودتر. در 325 سپاه سلول هایمان نزدیک نبود.امیر اما تعریف می کرد شبی که همه ناامید بودند و هر کسی از داخل سلول نجوایی می کرد ناگهان عبدالله فریاد زده است گوش بدین گوش بدین و پس از چند دقیقه گفته است مردم شعار می دهند عبدالله عبدالله حمایتت می کنیم و همه خندیده اند. آقای برادر کارشناس پرونده! عبدالله ما شوخ است به خاطر شوخ بودنش زیاد به سر و کله اش نکوبی.

آیت الله سیدجلال الدین طاهری اصفهانی، از نزدیکان آیت الله خمینی و امام جمعه سابق اصفهان، در نامه ای انتخابات اخیر را مخدوش و باطل اعلام کرد و تصدی پست ریاست جمهوری توسط محمود احمدی نژاد را برای چهارسال دیگر”نامشروع” و “غاصبانه” دانست.

ای کسانی که حقتان زیر پا گذاشته شده است. در چند شب گذشته گروه کثیری از همین مردم از ساعت ۱۰ شب تا ۱۰.۳۰ بر بالای پشت بام ها رفته و شعار اله اکبر- مرگ بر دیکتاتور سر می دهند. چرا شما این روش را امتحان نمی کنید؟ چرا روی ان تبلیغ نمی کنید؟چرا ان را به شهرستان ها نمی کشانید؟

در طول مسیر به تحقیر آمیز ترین شیوه با دانشجویان بازداشتی برخورد کردند. در کنار همه ضرب و شتم های جسمی دیگری که در طول راه انجام می شد، آنها اقدام به گذاشتن جعبه های آهنی بر سر دانشجویان نمودند و با باتوم های خود بطور متوالی بر سر هر کدام از دانشجویان می کوبیدند

برخی بر اين باورند که در ۲۲ خرداد ۸۸، جمهوری اسلامی به حکومت اسلامی تغيير ماهيت داده است. اين گفته تا چه حد مقرون به حقيقت است؟ پاسخ من اين است: تقريباً تا هيچ حد؛ در اين روزها اتفاق بی‌سابقه‌ای روی نداده است. بله، اين البته راست است که رفتار حکومت در آنچه انتخابات دهم ناميده می‌شود، و نيز در حوادث متعاقب آن، قدری صريح‌تر و بی‌پرواتر به‌نظر می‌رسد، اما

فردای روز رای‌گیری در ایران اتفاقات پیش‌بینی‌ناپذیری روی داد. به شیوه ژورنالیستی می‌توان به سادگی رخداد ۲۳ خرداد را روایت كرد. اینكه اعلام نتایج رای‌گیری به شیوه‌ای باورنكردنی فضایی مبهم، پر اضطراب و از قضا مملو از پرسش و آشفتگی را به ساحت زیستی تك تك آدمیان موجود در “اینجا و اكنون” - یعنی ایران در فردای روز رای‌گیری - تزریق كرد.

این اولین بار است که کودتاگران علیه جمهوریت نظام، با بدترین و خشن ترین شیوه ها مهمترین رکن جمهوریت یعنی ریاست جمهوری را هدف قرار می دهند مقامی که اگر بر آمده از آرای واقعی ملت نباشد می تواند سر آغاز استبدادی بزرگ باشد و آنچه در سالهای قبل گوشه هایی از آن را نشان داده بودند، ناچیز و بی مقدار جلوه می کند.

نحوه مقابله شما با اعتراض مسالمت آميز مردم چه فرقی با سرکوب شاهنشاهی داشته است؟ آيا کافی ست که نام تان را اسلامی بگذاريد و هر چه دل تان می خواهد با اين مردم مظلوم بکنيد؟ آيا اين سرکوب و خفقان به سيره امام علی نزديک تر است يا معاويه و بنی اميه. به کرات در خطبه ها از واژه ديکتاتوری در سخنان تان استفاده کرديد، معنی ديکتاتوری اين نيست. ديکتاتوری اين است که مطبوعات را تعطيل کنيد… ديکتاتوری اين است که مقام مادام العمر داشته باشيد. مقابل مردم پاسخگو نباشيم. انصاف بدهيد کدام ديکتاتوری است؟

بزرگ ترين اشتباه مردم” ترسيدن از کودتاچيان و در خانه ماندن است. زيرا وقتی دولت کودتا “استقرار” پيدا کند، دامنه دستگيری ها و حکومت نظامی و حذف مخالفان گسترده تر می شود و مثل حکومت های سرکوبگر صدام حسين و پينوشه “قوام و تسلط” پيدا می کنند و جنايات و ظلم های وسيع تری خواهند کرد